من که تسبیح نبودم تو مرا چرخاندی                  مشت بر مهره تنهایی من پیچاندی

 

مُهر دستان تو دنبال دعایی می گشت              بارها دور زدی ذهن مرا گرداندی

 

ذکرها گفتی و بر گفتة خود خندیدی                  از همین نغمه تاریک مرا ترساندی

 

بر لبت نام خدا بود – خدا شاهد ماست            بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندی

 

دست ویرانگر تو عادت چرخیدن داشت             عادتت را به غلط چرخة ایمان خواندی

 

قلب صد پارة من من مُهره صد دانه نبود          تو ولی گشتی و این گمشده را لرزاندی

 

جمع کن : رشتة ایمان دلم پاره شدست         من که تسبیح نبودم ، تو چرا چرخاندی ؟


 

نوشته شده توسط هیچ کس در شنبه 1 اردیبهشت1386 ساعت 8:25 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت